تابستان گند ورنون، روایتی مدرن است از کشتار دانش آموزان مدرسه در یکی از شهرهای داغ و عرق ریز تگزاس...قهرمان کتاب، ورنون نوجوان پانزده ساله ای است که به اتهام این کشتار تحت بازجویی قرار می گیرد.

کتاب نخستین اثر دی بی سی پی یر  نویسنده‌ی استرالیایی است که در سال 1961 در استرالیا متولد شد؛ و دوران طفولیتش را در ایالات متحده و سپس مکزیک و نوجوانی‌اش را در مکزیکوسیتی سپری کرد.

به استهزا گرفتن نوع زندگی امریکایی از زبان تلخ و گزنده ی ورنون و به زیر سوال بردن پایه و اساس تفکرات عامه ی مردم امریکا یکی از محورهای اصلی کتاب محسوب می شود....ورنون تا حدی از نوع تفکرات و رفتارهای اطرافیانش خسته و دلزده است که مکزیک را بهشت برین خود می داند....سرزمینی با ویلاهای سفید کنار دریا و زنان زیبا...

ورنون آینه ی تمام نمای هولدن کالفید(قهرمان ناتور دشت)است.قهرمانی که قوانین احمقانه ی زندگی امروزی را بر نمی تابد و می خواهد مثل اِمینم(خواننده) طغیانگر باشد...

قسمتی از متن کتاب:

"از آن خنده های ناباورانه تحویلم می دهد،‌از آن پوزخندهایی که یعنی، تنها الاغی که تو دنیا حرفت تو کتش می رود خودتی و بس.توجه کن این روزها، این مدل خنده های مرده شوری چه قدر مد شده اند.برو سراغ یک عوضی و یک چیزی بگو، بگو:"آسمون آبیه"تا یکی از این خنده های مرده شوری را سر بدهد، جان تو اگر دروغ بگویم!مردم این روزها این جوری موضع عوض می کنند، از کشفیاتم است..دیگر حقیقت را به رویت نمی آوردند، فقط پوزخند می زنند که یعنی:خر خودتی!"

تابستان گند ورنون/دی بی سی پی یر/ترجمه مریم محمدی سرشت/چاپ1388/ 9000تومان/برنده جایزه بوکر 2003

پشت تشت قرمز چمباتمه زدی و لباس ها را چنگ می زنی...بینی ات از همیشه بزرگ تر به نظر می رسد، چادرت را محکم دور کمرت گره زدی تا گرمای حمام نیم ساعت قبلت را همان جا زیر لباس هایت محفوظ نگه داری.چنگ می زنی و من از پشت پنجره ی قدی نگاهت می کنم، دستان لاغر و ورزیده ات با لباس ها ی کثیف و آب سرد می جنگد...جنگی که تو پیروز آنی...لب هایت بی صدا می جنبد..می دانم!داری با خودت حرف می زنی.حرف های همیشگی و گلایه های تکراری...مخاطب حرف هایت، گوشه ی اتاق زانوهایش را بغل زده و سیگار پشت سیگار، زندگی ات را دود می کند...آخر اگر از جنس همین دیوارهای دوده خورده هم بود تا به حال در برابر حرف هایت که هم چون تیری او را نشان گرفته، به حرف می آمد..اما نه!انگار جنسش از ما نیست...نمی دانم، یعنی درک نمی کنم این همه خونسردی و بی تفاوتی یک نفر را...یعنی نمی داند که بی تفاوتیش، عصبانی ترت می کند..ای کاش همه چیز را به هم می ریخت، فریاد می زد، ظرف ها را می شکست، کتک می زد ولی این گونه سرد و بی تفاوت و ساکت گوشه دیوار، تو را دود نمی کرد....

یک ساعتی گذشته و تو هم چنان نشسته بر چهارپایه ی کوچک وسط برف های چرک حیاط، چنگ می زنی، لباس های کهنه را که نه...گویی تمام زندگی ات را...چنان چنگ می زنی که انگار می خواهی تمام نکبت و سیاهی اش را میان همین تشت و لباس های کهنه و کثیف،‌ از میان ببری....

صدایم می کنی...دمپایی های سبزم را می پوشم و می آیم.می دانم، اندکی تاخیر در اجرای فرمانت،‌داد و بیدادت را بلند می کند..لباس ها را آب می کشی و دانه دانه دستم می دهی تا روی بند رخت پهن کنم..دستانم در آستانه ی انجمادند...اما جرات اعتراض نیست...بلند می شوی و محکم به شانه ام می کوبی که عرضه نداری یک رخت پهن کنی..گم شو تو خونه!کنار بخاری مچاله می شوم...آن قدر که لباس های روی بند با دیدنم به گریه می افتند و اشک هایشان در امتداد آستین هایشان سرازیر می شود...

رسیدی سرکار...کاپشنت رو درآوردی، نشستی پشت میز تا یه روز احمقانه ی دیگه رو ابلهانه تمومش کنی و بندازیش تو سطل آشغال،‌ که یهو چشمت می خورده به اون کادر کوچولوی کنار روزنامه، که سلینجر درگذشت....یا به عبارتی مرد...خشکت می زنه...می دونستی که سنش بالا بود و طبیعیه مرگش تو نود و یک سالگی اما نمی دونی چرا این قدر خشکت می زنه و اشک تو چشمات جمع میشه...یه همچین حالی بهت کم دست میده بعد از شنیدن خبر مرگ آدما...بیش تر می خندی تا بخوای گریه کنی...چون به نظرت مرگ، مسخره است...هم خودش و هم اون کار ملال انگیزش....اما این بار دارم گریه می کنم...سر ساعت هشت صبح...پشت این میز بد رنگ، نشستم و برای مردی گریه می کنم که فرسخ ها دورتر از من، مرده و دیگه نیست....اشک می ریزم و آرزو می کنم که ای کاش نویسنده ها نمی مردند.....